|
دلم گرفته ار لحظه های یاس از ثانیه های پوچ....
دلم گرفته از تیک تاک ساعت از مرگ لحظه ها....
دلم گرفته از این زندگی که گویی گرداب روزمرگی و عادت او را بلعیده....
دلم گرفته از حجم حقیر خوشبختی که سهم هر کس به اندازه وسعت مهربانی او است....
خوشبختی شاید آن شبدر چهار برگی است که در باغ ابدی آن تک ستاره های مجنون که دیر زمانی است مرده اند روییده....
دلم از لحظه های مبهم و غریب فرداها گرفته دلم زیر بار شلاق نداشته ها رنگ هذیان به خود باخته....
دلم گرفته از سختی انتظار از این روزها که با رویاهای کودکانه می گذرند و فراموش می شوند و از این شب ها که میهمان دیدگان اشک بار من اند....
راز مرا که می داند جز آن ستاره هایی که هم نفس با من دیوانگی کرده اند....
راز مرا که می داند جز خدایم که همدم بی کسی هایم بوده....
دلم گرفته از این مردم هفتاد رنگ که بر خدای خود ناباوری می کنند و در پس تاریکی این شهر به آرزوهای یکدیگر کینه می ورزند و بی تفاوت از کنار همه آرزوهای حقیر دخترک فال فروش می گذرند و غرق در افکاری که زیر آفتاب نامهربانی خود متورم شده سوی ناکجا آباد رهسپارند....
دلم گرفته از بغزی که گلویم را می فشرد تا مبادا سخنی از گلایه بگویم....
شاید روزی من صادق هدایت دیگر باشم....
روح من زیر بار سنگین نگاه های خیره و مبهوت این و آن خاک شد....
دل من گرفته....
چرا کسی مرا باور ندارد....
|
