نمی دانم

شابد به نسیمی که صبح گاه

در سایه روشن حسرت و لبخند

از کنار دستهایت عبور کرد

 می اندیشی

و من به آن بادبادکی فکر می کنم

که در سپیده دم ستاره و اسپند

در نگاه زلال تو تخم گذاشت

و تو نم نم

در تنهایی و ماه

ناپدید شدی

و تنها رد پایت

در امتداد مسیرهای خیس بی پایان

  جا ماند

دلم گرفته ار لحظه های یاس از ثانیه های پوچ....

دلم گرفته از تیک تاک ساعت از مرگ لحظه ها....

دلم گرفته از این زندگی که گویی گرداب روزمرگی و عادت او را بلعیده....

دلم گرفته از حجم حقیر خوشبختی که سهم هر کس به اندازه وسعت مهربانی او است....

خوشبختی شاید آن شبدر چهار برگی است که در باغ ابدی آن تک ستاره های مجنون که دیر زمانی است مرده اند روییده....

دلم از لحظه های مبهم و غریب فرداها گرفته دلم زیر بار شلاق نداشته ها رنگ هذیان به خود باخته....

دلم گرفته از سختی انتظار از این روزها که با رویاهای کودکانه می گذرند و فراموش می شوند و از این شب ها که میهمان دیدگان اشک بار من اند....

راز مرا که می داند جز آن ستاره هایی که هم نفس با من دیوانگی کرده اند....

راز مرا که می داند جز خدایم که همدم بی کسی هایم بوده....

دلم گرفته از این مردم هفتاد رنگ که بر خدای خود ناباوری می کنند و در پس تاریکی این شهر به آرزوهای یکدیگر کینه می ورزند و بی تفاوت از کنار همه آرزوهای حقیر دخترک فال فروش می گذرند و غرق در افکاری که زیر آفتاب نامهربانی خود متورم شده سوی ناکجا آباد رهسپارند....

دلم گرفته از بغزی که گلویم را می فشرد تا مبادا سخنی از گلایه بگویم....

شاید روزی من صادق هدایت دیگر باشم....

روح من زیر بار سنگین نگاه های خیره و مبهوت این و آن خاک شد....

دل من گرفته....

چرا کسی مرا باور ندارد....

نه! کوله بارم را نمی خواهم
داغ عطش دارم
آه ای مدار سرخ!
این فصل های دوره گرد و خسته ی تقویم
ارزانی پاییز
سهم بهارم را نمی خواهم
زیبایی زخم دلم کاری ست
ای راه نا معلوم
چشمان من امشب
تا مرز خیرگی
تا جاودان جاری است
نه! کوله بارم را نمی خواهم
عریان تر از پاییز
تنهاتر از فانوس ناپیدای کوهستان
می آیم ای راهی که حرف زخم ها را خوب می فهمی
می آیم ای تنهاتر از شبهای من
ای عشق

زیر حجم بی قاعده این کهکشان بی فروغ و روی خط سرخ دل باختگی
شاپرک دل به ساده لوحی آن کاکتوسی باخته که
عطش هزاران ساله اجداد خود را هر بهار , برای شکوفه دادن به دوش دارد
آیا تشنه تر از او کسی هست ؟
سختی انتظار را در تن خشکیده او باید جست.
کاش شاپرک می دانست عطش شکوفه دادن از برای اوست
کاش ...
کاکتوس گیج مهربانی شاپرک است گیج لبخندی که تا دور دست گنجشکان خسته را از هیاهو می کند سرشار
اما....
کسی پشت درهای بسته باغ , چشم انتظار است.
چه غریبانه ....
دلم گرفته , از شهادت ستاره های بی تجربه روی مدار مضطرب انتظار
دلم گرفته از کفر ماهی های حوض ,
از مرگ بچه گنجشکی که از ارتفاع حقیر درخت به زمین افتاد و
مادرش که خود را به چنگال عقاب دار زد....
باغ را قصه غمناکی است به دل , قصه شیدایی کاکتوس
قصه او قصه معصومیت دخترکی است که گویی در ظلمت شب به دنبال بکارت گمشده خود می گردد
و چشم انتظار روشنی فرداست
اما باغ زیر فقر آفتاب جان سپرده و
اشک های او پشت اغتشاش علف ها پنهان است
روزی خوهد آمد که کاکتوس را همه باور می کنند و من پنجره ای رو به ازدحام خوشبختی به او هدیه خواهم داد.
من نور خواهم پاشید به حجم غلیظ تنهایی , به انزوای باغ
من شقایق ها را آبستن خواهم کرد به شوق دیدار
من از شهوت با تو بودن سخن خواهم گفت
و از عشق
از تجربه های عقیم دوستی
از خاطرات خیس
من از آن دلباخته ای سخن خواهم گفت که معصومیت کودکانه اش را در میدان شهر به تیرک عدالت مصلوب ساختند.
من از نهایت عشق سخن خواهم گفت....

سراغش را از ماه پرسیدم , نیست ردپایی از او , به کجای این وادی عشق میتوان یافت برگی از پیچک پیراهن یار....

چکاوک می گوید : تو چه می جویی ؟ قلبی از عشق تهی ؟ که اگر عشقی داشت نمی ماندی تنها....

چشم هایم غرق اشک هایی شد که در میان باران غربت تنهاییم گم شدند و کنون ابر ها هم می گریند به حال ما....

از می عشق نوشیدیم و غم تنهایی یار در ره عشق مستی مان را فزونی بخشید که هوشیار نخواهیم شد....

از پی مستی مان می رویم به دیدار مرگ و کنون می بینم مرگ نیز در پی گمشده ای می گردد مست عشق است و اینک هردو با هم می رویم تا قله ی عشق شاید انجا باشد تار مویی از یار....

دست خالی با قلبی شکسته و خیالی خیس شبنم عشق باز می گردم , مرگ در قله عشق جان داد و سپردم به خاک پیکرش همراه خا طراتش را....

و باز می مانم تنها....

از می عشق نوشیدیم و از پی مستی عشق سرسپردیم به یار وکنون می بینی مانده ایم تنها کنج میخانه عشق....

زیر نور تنهایی ماه اشک می ریزم می روم سوی خدا و از او می خواهم هر چه دارم بگیرد تا ببینم روزی که در وادی عشق تبسمی بر لبانت باشد که دوباره هر چه دادم باز خواهد گشت....

و خدا می گوید تو چه داری جز خاطره های خیس اشک و هنوز می اندیشم که چه دارم بدهم وای بر من گر نیابم چیزی....

امشب هم تنها می روم سمت خدا می دهم به او قلب مالامال از عشقم را و خدا می گوید : تو چه آوردی پاره پاره تر دگر چیزی نیافتی....

و در آن لحظه زار گریستم و به خدا گفتم : سرسپردم به عشق و کنون جان می سپرم تا نباشم روزی که ببینم اشکی در غم چهره یار....

بنوشید از باده ی عشق باشد که مستی تان بس دراز باشد....

و در میان شقایق ها ردی از خاطره هایم می جویم آخر این وادی عشق به کجا می آنجامد ؟

می روم تا ته باغ و از سپیدار می پرسم بیشه عشق کجاست و سپیدار گریست....

مگر این عشق چیست که هر تنهایی در غمش می گرید دو قدم مانده به پیچک تنها پرسیدم خانه یار کجاست ؟

پیچک هم زار گریست و کنون می فهمم مانه ام تنها و در این سرا همه می گریند به حال ما....

شدم تنهاترین تنها....

شانه هایت خیس اشک هایم شد اما چه فایده تو به سوی سرنوشت می روی و من خیره می مانم به جای پایت روی سنگ فرش وادی تنهاییم....

من مانده ام تنها در تاریکی شب در میان سکوت غم و آهسته آهسته زیر غبار زمان مدفون می شوم....

من مانده ام با چکاوکی تنها که صدای هق هق گریه هایم را آرامش وجودش قرار داده و در میان غربت تنهاییم لانه کرده....

اکنون در ژرفای سکوت دل صدای گریه می شنوم آری چکاوک است اما برای چه می گرید شاید چکاوک هم تنها مانده و حالا سال هاست هر دو هم صدا می گرییم اما سکوت تنایی هرگز شکسته نشد....

گاه می اندیشم

می توان سخت گریست

می توان رنگ سپید

روی هر دیده کشید

می توان در پس این رنگ و درنگ

بچه شد ... ساده گریست

می توان ساده شکست

و به پای همه ریخت

"بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران                 کز سنگ گریه خیزد وقت وداع یاران"

                                                                                                                                  تنها 

امروز صدای هق هق گریه هایت را با تپش قلبم یکی کردم....

امروز سر به دامانت گذاشتم و هم صدا با تو در سکوت تنهایی خود گریستم....

آخر این چه سکوتی است که حتی با هق هق تو نمی شکند....

امروز در خزان تنهاییم و در زیر برگ ریزان اشک هایم به دنبال ردی از تو آواره شدم....

امروز در خزان تنهاییم به دنبال رد پای نمناک تو زیر خروارها خاطره گشتم و جز قطره اشکی تنها که گمانم نشانی از تو دارد چیزی نیافتم....

"و عشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند"

دیروز که من گفتم: "مرگ را برگزیده ام"

چه ساده بودم

و امروز

ساده تر از دیروز می گویم :

من از میان واژه های زلال "دوستی را برگزیده ام"

که دستان سیاهش

نمای نزدیکی از دلتنگی های من است

و چکاوک ها

پرنده های دلتنگی من اند

که در قفس دستان او

پرپر می زنند

و من اینجا شانه هایش را گم کرده ام

شانه هایی که

نفس های همیشگی قناری های بی قرار قلبم را

که گویی در قفس سینه

زندانی دیوار های سنگی تنهایی شده است

نفس هایم را گم کرده ام

نفس ها و شانه هایی که

با دست های خودم

دفنشان می کنم

آه

همه و همه را گم کرده ام

آری

انسان هابعد از مرگشان عزیز می شوند

                                                                                                        تنها

"به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را"

"ای آدمها که به ساحل نشسته و شاد و خندانید یک نفر درآب دارد می سپارد جان"